The Brook, the reason I Move

 

Een voorovergebogen lichaam in het water. Als een steen, verstild. In regen, sneeuw en zinderende warmte.

 

Op mijn reis door Japan zag ik verschillende zen-tuinen. Door de eeuwen heen zijn de technieken van het Japanse tuinontwerp ontwikkeld om iemands ervaring op subtiele maar specifieke manieren te sturen; om de focus op het ‘zelf’ te verminderen en een groter bewustzijn van de omgeving en onze relatie daarmee te versterken. Japanse tuinen hebben een fysieke, visuele en tijdelijke aard. Ruimte moet vooral intrinsiek worden gevoeld en een ervaring moeten zijn die ons hele wezen energie geeft. Wanneer dit gebeurt, ervaren we een gevoel van tijdloosheid. Een zelfde soort gevoel kunnen we ook ervaren wanneer we een sport beoefenen, zoals langeafstandslopen, zwemmen in ijskoud water of in een martial arts gevecht.

Dat verstilde lichaam in de beek is van mij. Kikkers springen om me heen, het ijselijke water stroomt langs mijn knieën. Het vergt geduld en herhaling, maar in de maanden dat ik terugkeer naar deze beek, als ware het een Japanse tuin, wordt deze wereld steeds groter. 

Met een afstandelijke blik en in een staat van totale ontvankelijkheid probeer ik in de tuin te zijn. Het is een reis door een adembenemende ruimte met een duizelingwekkende hoeveelheid aan bewegingen. Wisselende jaargetijden, schommelende temperaturen, de veranderende stroming van het water, de nooit gelijkende vormen van het zand, de muizen en de kikkers, de wind die verschillende patronen over het wateroppervlak blaast. De beek nodigt mij uit tot esthetische, mentale en zintuiglijke ervaringen. Het is een filosofische en fysieke microkosmos.
 

The Brook, the reason I move is een reis door het lichaam die begint in de beek, maar uiteindelijk zich vertakt in de belevingswereld van sporters.

 

In zes maanden Tai Ki Ken, yoga, klimmen, zwemmen, hardlopen en paardrijden maak ik me de belangrijkste vaardigheden van deze zes sportdisciplines machtig. Ik spreek met bijzondere sporters over hun ervaringen en gevoelens wanneer ze deze disciplines uitvoeren. Zo schep ik een fictieve wereld gebaseerd op de ervaringen van mijn sporters – ik probeer met hun méé te klimmen, te zwemmen en hard te lopen. In de film wordt zichtbaar hoe herhalende oefeningen van specifieke bewegingen in het brein en lichaam worden geslepen.

Een zoektocht naar het lichaam in relatie tot zijn omgeving. Niet ik observeer de beek… het is juist andersom: de beek observeert mij. Koud water raakt en stroomt langs mijn huid. Het beïnvloedt mijn gestel en wordt onderdeel van mijn belevingswereld. Door steeds terug te keren naar dit watertje in het bos is deze beek eigenlijk mijn eigen Japanse zen-tuin geworden. Een plek om terug te trekken, rust en ruimte waar ik orde vind in een wanordelijke wereld.

The Brook, the reason I move laat de metaforische Japanse tuinen of de beken van de sporters zien. Hoe sport ons een mentaal en fysiek multidimensionaal landschap van mogelijkheden geeft. Het is alsof we nieuwe ogen hebben gekregen om de wereld te zien. Door de sporters te laten vertellen, ontwikkel ik een bewegingstaal die heel nauwkeurig uitdrukking geeft aan hun persoonlijke ervaringen van de ruimte om hen heen. 


Volg het verloop van de film en het onderzoek hier.

Back to projects